امیرالمومنین علیه السلام می فرمایند: از کارى که در نهان انجام مى شود، و در آشکار شرم آور است، بپرهیز و نیز از کارى که اگر انجام دهنده اش، در باره آن بپر سند، یا انجام آن را انکار مى کند و یا بخاطر آن پوزش مى طلبد، دورى کن.

 

 

 

 

 

 

بسیار کسان هستند که دلشان نمی خواهد کار بد انجام دهند و مورد سرزنش مردم و خشم و نارضایى خدا قرار گیرند. ولى چون گاهى نمى توانند فرق میان خوب و بد را تشخیص دهند، بطور ناخواسته و نا آگاهانه مرتکب اعمال ناپسند مى شوند.


از این رو، براى آنکه کار خوب از کار بد مشخص شود، و انسان بتواند فرق بین این دو را بشناسد و کار بد انجام ندهد.

 امیرالمومنین علی علیه السلام در نامه 69 نهج البلاغه می فرمایند:

«و احذر کل عمل یعمل به فى السرو یستحیى منه فى العلانیه، و احذر کل عمل اذا سئل عنه صاحبه انکره او اعتذرمنه
از کارى که در نهان انجام مى شود، و در آشکار شرم آور است، بپرهیز و نیز از کارى که اگر انجام دهنده اش، در باره آن بپر سند، یا انجام آن را انکار مى کند و یا بخاطر آن پوزش مى طلبد، دورى کن.

 امام علیه السلام دو قانون و نشانه ساده و آسان تعیین فرموده است : اول آنکه کار بد، آن است که بطور پنهانى و دور از چشم دیگران انجام داده مى شود، زیرا انجام آن بطور آشکار و برابر چشم مردم . باعث شرم و خجالت است.

دومین نشانه کار بد، آن است که انجام دهنده آن را مورد پرسش قرار دهند که چرا چنان کارى کرده است، یا انکار میکند و میگوید: من چنین کارى نکرده ام، و یا بخاطر انجام آن کار عذر خواهى مى کند و میگوید: مرا ببخشید، از روى نادانى چنین کارى کرده ام.

پس ما نیز، هر گاه دیدیم کارى که میخواهیم انجام دهیم، یکى از این دو نشانه را دارد، باید بدانیم که کار بدى است، و از انجام آن خوددارى کنیم.